Mdina po zmroku — 300 mieszkańców, kute latarnie, cisza i panorama migoczącej Malty z bastionów. "Najbardziej klimatyczne miejsce na Malcie" według Makłowicza.
Za dnia Mdina jest pełna turystów z wycieczek — autokary przyjeżdżają rano i odjeżdżają po południu. Ale po zmroku zaczyna się prawdziwa Mdina. Kiedy ostatni turyści znikają, w mieście zostaje garstka mieszkańców (mniej niż 300 osób) i absolutna cisza. Uliczki oświetlone kutymi latarniami rzucają ciepłe, pomarańczowe światło na wapienne mury. Kroki odbijają się echem od fasad pałaców. To najcichsze miejsce na całej Malcie.
Bastiony Mdiny oferują panoramę całej wyspy. Po zmroku Malta zamienia się w morze migoczących świateł: wioski, kościoły, drogi — wszystko świeci jak miniaturowa makieta. Na horyzoncie ciemne morze łączy się z niebem. W pogodne noce widać światła portów na Sycylii, oddalonej o 90 km. Z drugiej strony bastionów widać kopuły kościołów Mosta i Rabatu podświetlone na tle nocnego nieba.
Mdina nocą to doświadczenie sensoryczne: chłodny wiatr od morza, zapach jaśminu z prywatnych ogrodów, dalekie dzwony kościelne, szczekanie psów w dolinie. Robert Makłowicz powiedział: "Mdina to najbardziej klimatyczne miejsce na Malcie" — i miał na myśli właśnie tę nocną wersję miasta.
Praktyczna rada: Przyjdź po 20:00, gdy tłumy znikają. Najlepszy widok z bastionów przy Pjazza tas-Sur, na tyłach katedry. Wstęp wolny, całą dobę.
Przyjdź po 20:00 — uliczki oświetlone kutymi latarniami, kroki odbijają się echem.
Nie dołączyłeś jeszcze do gry
“Mdina nocą to najpiękniejsze pożegnanie, jakie Malta może zaoferować — cisza, światło i wieczność w kamieniu.”
Brama Mdiny (1724) — barokowe wejście do Cichego Miasta, zaprojektowane jako scenografia teatralna. Za monumentalną fasadą kryje się jedno z najcichszych miejsc na Malcie.
Butikowy hotel w Mdinie z konfesjonal-telefonem i tarasem z widokiem na połowę Malty. Tu Makłowicz kończy odcinek. 5/5 tarcz.
Katedra św. Pawła w Mdinie stoi na miejscu, gdzie według tradycji św. Paweł spotkał gubernatora Publiusza po rozbiciu się na Malcie w 60 r. n.e. Obecny budynek z 1702 r., po trzęsieniu ziemi.